Rogue One (2016)

 

rogue-poster-1

(Disney) The Force has awoken voor de Star Wars galaxy. De animatieseries Clone Wars en Rebels van de laatste jaren hebben me nooit echt weten te boeien maar een jaar na Episode VII weet Rogue One de kwalitatieve lat nog hoger te leggen. Hoe dat zo? De verwachtingen liggen veel lager dan bij the Force Awakens het geval was. Daardoor is Rogue One veel meer dan een aangename verrassing geworden. De nostalgie straalt er vanaf en dit keer gaan we niet op avontuur met de Jedi’s maar met Rebel Scum!

Even heerst er de schrik wanneer we een jong meisje zien rennen, net nadat haar moeder de bemoedigde woorden ‘’Trust the Force!’’ uitspreekt. Gelukkig hoeven we geen Phantom Menace taferelen te verwachten. Het meisje heet Jyn Erso en blijkt het hoofdpersonage van deze Star Wars story. En nee, ze is geen Jedi. Sowieso komt de Force weinig in het verhaal voor en dat werkt verfrissend. Natuurlijk loopt Darth Vader rond met de originele stem van James Earl Jones. The Force is strong with him, Force grip en alles. Logisch, aangezien de negende Star Wars film zich net afspeelt voor de gebeurtenissen van Episode IV: A New Hope en de Sith Lord op het topje van zijn kunnen is. Naast de Emperor uiteraard.

Stardust

De vader van Jyn, een uitstekende rol van de altijd koele Mads Mikkelsen (Hannibal, Dr. Strange), heeft namelijk te maken met de creatie van de Death Star. Stardust, zoals Jyn liefkozend door haar vader genoemd wordt (een mooie knipoog naar David Bowie), zorgt er dankzij oude bekenden als Mon Mothma voor dat ze achter de blauwdruk komt van de gevreesde planet killer. rs-218655-26-ponda-babaWe weten dat de plannen op een of andere manier in de handen van Princess Leia terecht komen. Hoe, dat moet u maar zelf gaan checken in de bioscoop. Net als hoe de iconische Death Star voor het eerst word getest. Moest meteen denken aan de vernietiging van Namek in de anime Dragon Ball Z. Hoogtepuntje hoor. Voor de Star Wars fan blijft de film echter een en al hoogtepunt vol nostalgische figuren en verwijzingen. Chicken Walkers, Ponda Baba met arm, Rebel Blockade Runners, bekende prinsessen en Grand Moffs tillen de film uiteraard naar een hoger level. De belangrijkste, nieuwe personages, en dat zijn er een hoop, krijgen allemaal de nodige diepte mee. Niks geforceerd maar organisch terwijl het verhaal zich ontplooid.

De normen en waarden van het Rogue One team worden regelmatig op de proef gesteld. Het team bestaat immers uit outcasts van de Rebellen. Niet vies om een moord te plegen. De stormtrooper bodycount ligt weer lekker hoog. Men weet keer op keer originele manieren te vinden om de keizerlijke soldaten omleggen. Ondanks dat het Star Wars universum ondertussen onderdeel is van het kindvriendelijke Disney blijft de toon de gehele film best grimmig. Realistisch bijna in een galaxy far, far away, dat fenomenaal begint in space met een passerende Imperial Shuttle en ons meeneemt naar een maan-achtig landschap, lijkend op Ijsland. Vervolgens gaat het over naar een drukbevolkte stad, een mix van Mos Eisley en Coruscant, vol kleurrijke wezens. Wat heerlijk om weer terug te zijn in het grootse Star Wars universum. Overal voelt het vertrouwt aan, soms is de fan service zelfs iets te overijverig. Wie klaagt daar nu over? Veel aandacht is er besteed aan de look van Rogue One. Het 3D effect zorgt zeker voor enkele waardevolle toevoegingen. De immense sets zitten vol leven. Laatste Jedi oord Jedah boordevol stormtroopers, Scarif met zijn palmbomen en AT-AT’s en outer space waar we Mon Calamari Cruisers (inclusief Admiral Ackbars familieleden), X-Wings (inclusief Gold Leader en Red 5) in gevecht zien met Star Destroyers en uiteraard de Death Star in volle glorie!

Dr. Strange

De muziek, deze keer niet van living legend John Wiilliams, klinkt eveneens bekend in de oren. Familiaire tunes zijn verwoven in nieuwe harmonieën en laten zich horen op de belangrijke momenten. Origineel componist Alexandre Desplat werd halverwege vervangen door Michael Giacchini. Beide heren weten ons twee uur te voorzien van fijne soundscapes. Desplat kennen we vooral van the Grand Budapest Hotel en de dit jaar verschenen animatiefilm the Secret Life of Pets. Giacchino heeft in 2016 met Star Trek: Beyond én Dr. Strange (één van de beste soundtracks van het jaar) al bewezen geweldige Sci-Fi stukken te kunnen maken.

rogue-one-vaderZijn er dan geen minpunten? Natuurlijk wel maar dan ga ik te veel van het verhaal verklappen. Elk ‘foutje’ gaande van langgerekte, kleffe cliché’s  en hier en daar een twijfelachtige CGI-toevoeging vallen bovendien in het niets dankzij enkele memorabele ontwikkelingen. Nieuwe personages zorgen voor intriges. De oude rebellenleider Saw Gerrera, gespeeld door een filosofische Forest Whitaker, heeft heel wat op zijn kerfstok maar handelt vanwege de Greater Cause. ‘’Save the Rebellion! Save the dream!’’ Donnie Yen, de laatste jaren vooral befaamd als Ip man, speelt een blinde aanhanger van de Force en weet met zijn spiritualiteit voor hoop en kracht te zorgen. Uiteraard bezit hij de nodige martial arts skills en demonstreert die waar nodig.

Lord Vader

Felicity Jones als hoofdpersonage Jyn Erso bezit dezelfde bezieling als Luke en Leia in de originele trilogie en weet haar mannetje op vaardige wijze te staan. Grote lastpost blijkt Cassian Andor, een voormalige Rebel captain met het Mexicaanse temperament van Diego Luna en de looks en charmes van Han Solo. Superster in eigen land maar nu ook aan de bak als antiheld in een Hollywood blockbuster. Samen met zijn imperialistische droid K-2SO, prima vertolkt door Alan Tudyk (piraat uit Dodgeball, kip uit Vaiana), steunen ze Jyn, zonder de eigen idealen uit het oog te verliezen.

Director Orson Krennic (Ben Mendelsohn) vertegenwoordigd de Empire in Rogue One maar lijkt onderschikt aan verschillende oude bekenden. Hij heeft de uitstraling en meedogenloosheid van een Grand Moff Tarkin en wil zich ten koste van alles bewijzen. Lord Vader krijgt echter het laatste woord, logisch want zo begint de allereerste Star Wars film, volgend jaar alweer vier decennia oud! Prequel Rogue One is daarentegen een dappere creatie van regisseur Gareth Edwards, vooral bekend van de half overtuigende Godzilla remake. Zijn liefde voor Star Wars merk je aan alles, hij vult aan en borduurt verder binnen het grootse universum. Soms vliegt hij iets uit de bocht met cameo’s maar de verschijning van een R2-D2 is leuk en laat ons even stilstaan bij het overlijden van acteur Kenny Baker.

Conclusie

Een frisse maar toch vertrouwde prent dus. Vanaf de eerste seconde worden we mee het avontuur in gezogen. Overigens zonder de welbekende inleiding. De spanning, het avontuur, twee uur lang weet Rogue One op een originele manier de boxen van de blockbuster aan te vinken. Star Wars liefhebbers zullen smullen van alle franchise referenties. Ook voor de doorsnee bezoeker valt er genoeg te beleven. Volgend jaar alweer Episode VIII, als de mensen achter Star Wars dan weer met, laten we gerust concluderen, een pareltje voor de dag komen. Tja, dan hebben we in drie jaar tijd een soort van trilogie gekregen dat zich kan meten met de originele classics!

 rogue-one-in

PS

Als ik nog een verzoek mag indienen, nu dat de machine op volle toeren draait met nog een Episode IX en Han Solo film in de pijplijn. Graag een Star Wars story, gebaseerd op de graphic novel Shadows of the Empire. Het verhaal speelt zich af tussen Empire Strikes Back en Return of the Jedi en laat o.a. zien wat er gebeurt met Han Solo in carbonite. Bovendien kunnen we kennis maken met interessante personages als de rebelse held Dash Rendar en de deksele Prince Xizor. Ideetje en nieuwjaarswens!

Dank.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *