It: Hangin’ Tough!

Wat we natuurlijk allemaal willen weten. Gaat deze clown ook weer voor nachtmerries zorgen zoals Tim Curry dat deed in de tv versie van Stephen Kings klassieker. Als tienjarige liep ik een trauma op toen ik ‘s nachts naar beneden kwam en toch wel benieuwd was naar wat zich op tv afspeelde. Natuurlijk wilde ik mijn oudere neef Vincent en m’n vader niet teleurstellen maar dit was pas het eerste deel en die eindigt op z’n minst onheilspellend. Jarenlang angsten gehad en zelfs bij de kinderpsycholoog langs geweest voor m’n slapeloze nachten. Dankzij Pennywise dus en laten we Michael Myers niet vergeten. Deze remake moest ik zien. “I have excorcised the demons!”, zei Ace Ventura ooit. Tip van de psych? Strips maken van de slechteriken, in gevecht met helden als Power Rangers, Turtles en het duo van Wayne’s World om mijn angsten te overwinnen. Het inferieure tweede deel helpt later ook mee om mijn angsten te overwinnen. Blijkt It een misvormde reuzespin te zijn… Toch blijft Pennywise een van de engste horrorfiguren ooit en daar komt anno 2017 geen verandering in.

 

Wat allereerst opvalt bij de remake is de nostalgische sfeer van de film. Een 80’s vibe van heb ik jouw daar, alsof we in hetzelfde universum van Stranger Things, Explorers, Goonies en Stand By Me zitten. Waar is de tijd dat we nog heerlijk rond crossten op onze bmx! “High ho Silver away!” Een ander opmerkelijk punt is dat Pennywise minder sadistisch is. Kan te maken hebben met het verschil dat ik de film kijk als volwassene en niet als kind, maar ook wordt de clown natuurlijk sadistischer in het tweede deel wanneer de losers club na 27 jaar terug oog in oog staat met hun grootste angst. Het begin blijft getrouw aan de jaren ‘90 film. Arme Georgie. “My brother told me not to talk to strangers!” Pop daar is het. “I’m Pennywise, the dancing clown. So now we know each other…” In zijn ogen zie je dat het veel meer is dan een clown.

Tim Curry zette in de tv film een meer aardse clown neer die vooral lol uithaalt, flauwe moppen verteld en op de psyche speelt van de kids. Angst aanjagen. De nieuwe Pennywise zorgt ook voor creepy momenten, maar duikt erna ook op als het monster. Klauwen, spinnenpoten en al! In diverse gedaantes dus, dat wat de kids het meeste angst inboezemt. Regisseur Andrés Muschietti en zijn crew brengen het geheel ijzingwekkend in beeld maar schuwen niet om vooral tijdloze tienerproblemen as pesten, racisme en onverantwoorde ouders in beeld te brengen. De echte horrorelementen van het verhaal, al blijft Richie vooral bang van clowns. Een prima rol van Stranger Things’ Finn Wolfhard overigens, die Seth Greens rol uit het origineel op frisse wijze neerzet. “Beep beep Ritchie!”

De ballonnen zweven dreigend voorbij, ouders lijken bezeten en hebben niks in de gaten terwijl de kids laten zien wat er echt nodig is. Niet bang zijn. Samen staan ze sterk maar ‘it’ gaat al duizenden jaren mee en terroriseert Derry al eeuwen met telkens 27 jaar ertussen. De clown weet precies hoe hij de losers club moet bespelen. Bovendien is er hulp van pestkoppen zoals new kid Henry Bowers die het zelf heeft gemunt op dikkige nieuweling Ben Hanscom. Omdat Ben nog niet veel vrienden heeft, trekt hij zich terug in de bieb om alles over zijn nieuwe woonplaats te leren. Zo worden we als kijker gelijk betrokken bij de schimmige origine van de clown en de vele vermissingen. Maar niemand lijkt wat te kunnen ondernemen. Tot ook Beverly Marsh zich aansluit bij de losers club en ze samen ten strijde trekken.

Tijd om Georgie terug te halen. Tijd om de riolen in te gaan. Wees gerust Pennywise is overal en gaat na meer dan een kwart eeuw niet zo maar ten onder. Vooral omdat we weten dat net als de originele bewerking het verhaal in twee delen wordt verdeeld. Wat wil je ook met dik 1100 bladzijden aan backstory. Toch zijn de twee versies niet met elkaar te vergelijken. Ook al is het tijdloze Derry fictie, de film speelt zich in ons tijdsframe van eind jaren ‘80 af in plaats van de jaren ’50 zoals in het boek en de eerste verfilming. Een van de pestkoppen draagt een t-shirt van Metallica, Nightmare on Elm Street 5 draait in de bioscoop en The Cure, Anthrax en New Kids on the Block zorgen voor de soundtrack. De boyband is bovendien een leuke romcom link in de film.

In de eerste verfilming was de clown trouwens echt van plan ze allemaal te vermoorden en dreigde hij er voortdurend op los. Tanden bloot. De remake laat Pennywise veel meer als een griezel uit de hoek komen. Zoals tegenwoordig bijna standaard is in horrorfilms. Donkere kelders en bezeten kinderen kennen we ondertussen wel maar het is de clowneske trekpop versie van Pennywise die de film naar een hoger level tilt. Geholpen uiteraard door geweldige special effects die het origineel toch aardig gedateerd maken. Alle props naar Bill Skarsgård voor zijn interpretatie van Pennywise.

De eerste keer in zijn rol joeg hij schijnbaar daadwerkelijk de jonge acteurs de stuipen op het lijf. Er straalt een zelfde commitment van af als bij Heath Ledgers’ Joker. De clown heeft ook veel meer een jeugdig, onschuldige uitstraling. Wat hem nog vervaarlijker maakt. Slapeloze nachten heb ik echter niet gehad. Daarvoor ben ik ondertussen aardig wat horror gewend. Toch kijk ik enorm uit naar het vervolg. In het verhaal zijn we dan 27 jaar verder. Hoe vreemd moet dat niet zijn om Pennywise te zien in deze moderne tijd. Zou hij ook op social media gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *