Graspoq vrijdag: Tribulation, Evil Invaders, Dee Snider, Europe en Rammstein

Helaas donderdag geen bands gezien op m’n eerste keer Graspop. Het doorspitten van de Desselse outback nam iets meer tijd in beslag dan gepland. Maar op tijd naar bed zodat we de vrijdag fris kunnen beginnen. Laten we Grasop beginnen met Nederlandse trots. Mayan is een soort spin-off van Epica met maar liefst negen bandleden. Waaronder Epica-oprichter Mark Jansen, hier zonder gitaar maar met hevige grunts. Ook de drummer zit hier achter de kit. Goed op elkaar afgestemd dus. Alsof we verschillende hoofdstukken van albums Quarterpast en Antagonise krijgen verteld door een ander bandlid. Dat is ook waar Jansen naar streeft bij Epica. De fijne vrouwelijk zang in combinatie met de brute, mannelijke vocalen. Melodic deathmetal met in totaal vier zangers, waarvan twee mannelijke en twee vrouwelijke. Laura Macrì haalt meerdere keren flink uit met haar sopraan en de Metal Dome geniet. Veel volk al zo vroeg op de been om kwart over elf. Logisch, duizenden metalfans waren donderdag al klaar voor Graspop. Nu is dan eindelijk de uitverkochte vrijdag aan de beurt met als toetje Rammstein, maar eerst een hele hoop andere bands.

Bombastisch blastdrums, veelvuldige vocalen en headbangende gitaristen. De zangers grunten er lekker op los. Werkt als een tierelier. Wat een diepgang. Voel de emoties! Zelfs een aria komt langs en slaat aan. Kort maar krachtig. “Had your coffee yet, or your first beer?” Natuurlijk gaat het er ook wat heavier aan toe met Human Sacrifice. Offers brengen is iets waar de Maya’s natuurlijk wel van afweten. Af en toe wat rommelig met zoveel man op het podium, al straalt er zoveel speelplezier vanaf en werkt het enthousiasme aanstekelijk. Graspop is natuurlijk ook niet niks. Een dikke rookwolk camoufleert bovendien een hoop en versterkt de show.

Show is iets waar Tribulation ook goed in is. Al is daar het woordje sinister meer van toepassing. Wierrook verwelkomt ons in de grote Marquee. Groene spots zorgen voor een mysterieuze vibe. Een skelet van een vleermuis pronkt op de backdrop en een voor een komen de vier bandleden het podium oplopen. Links valt gelijk de gitarist op met veel vrouwelijke bewegingen. Erg death metal eigenlijk, want na elke riff lijkt het wel of hij dood gaat. Erg dramatisch ook, maar het werkt. De Marquee loopt gelijk vol. De voorste drie leden kijken naar de drummer, gloedjenieuw bij de band, waardoor erna het samenspel mooi aanzet. De invloeden van 70ies proggy hardrock zijn er zeker. Denk aan de landgenoten van Ghost en je komt aardig in de buurt. Behalve de vocalen dan, die zijn lekker schreeuwend en laten de death-elementen van de eerste albums horen. Devil horns in de lucht. Lekker gothic met de visuals van bands als Abbath en Emperor, inclusief stoere poses.

De tweede Main Stage wordt geopend door de Vlaamse Limburgers van Evil Invaders. Een thuiswedstrijd dus, en dat zien we. De voorste rijen staan vol vrienden en familie en moedigen de band aan. Maar er lijkt maar weinig nodig om Evil Invaders in gang te krijgen. Zie de bijna bezeten blik van frontman Joe. En maar soleren alsof zijn leven ervan afhangt. De band is flinke stappen aan het maken en komt in september met Feed Me Violence. Om de honger te stillen hebben ze tussen het vele touren door even de EP In For the Kill gedropt. Na Graspop gaan ze weer door Europa touren. “Lets start this festival in style. Lets see a wall of death!” Thrashen, shredden, beuken en gillen. Want, wat een strot heeft de frontman. Wanneer Rob Halford en King Diamond een baby zouden verwekken… zou het sowieso een evil invader zijn. Machtig mooi hoe ze ontvangen worden en na de show de voorste rijen bedanken. Tranen zelfs. Maar de gitarist moet weer even terug het podium op want er mag nog een nummertje af. Hou deze Belgen maar goed in de gaten!

Een Game of Thrones intro? Jawel en snel volgt de ‘powerballad’ Burnin’ for You. Twee originele leden van Blue Öyster Cult op gitaar en zang, gesteund door een jonge gedreven band. Drie gitaristen in totaal en een van de ‘nieuwelingen’ neemt soms ook de keys voor zijn rekening. Lekker bluesy. Veel publiek voor de ouwe rotten. Iedereen komt natuurlijk vooral voor Don’t Fear the Reaper, maar die word netjes voor het einde bewaard. Het zonnetje breekt door en de psychedelica is hoorbaar op het podium. Blue Öyster Cult staat bekend om de live improvisaties en lange solo’s, in songs die spontaan uitlopen. De Graspopweide staat vol enthousiaste metalliefhebbers die voorzichtig kijken of uit die dreigende lucht echt geen druppel wil vallen. Ondertussen begint Godzilla aan haar trip. Gevolgd door Don’t Fear the Reaper, zonder cowbell maar met veel fijne reacties.

Het Terminator 2-intro neemt ons even mee terug naar 1991, als zanger Mike How nog deel uitmaakt van Metal Church en ze in die periode drie geweldige thrashplaten openemen. Helaas laat z’n stem anno 2017 hem soms in de steek, maar dat kan ook door de stevige wind komen. Brein van de band en gitarist Kurt Vanderhoof staat als een Devin Townsend XL fijne solo’s te brengen. Metal Church blijft een van de bands die net onder de Big Four acteren, zoals Testament, Exodus en Flotsam and Jetsam. Nog altijd met een enorme drive, dat blijkt ook wel op album XI uit 2016. Belangrijk bij deze oude bands is de speelvreugde en die heerst er. Vrolijke gezichten, en contact vooral tussen zanger en gitarist. Date with Poverty? Niet echt hoor, gewoon lekker muziek maken zoals in de gloriedagen. “Thanks for having me back. We got a new album out. So Kurt got a new riff.” En dat horen we in Killing your Time. Nu op een festival gaan we graag even bij jullie kijken. Geen Big Four op Graspop, dus dan maar naar the next best thing.

Een beetje festival kampt natuurlijk met overlappingen in het tijdschema. Terwijl Prong de Metal Dome bij elkaar beukt staan we bij Sepultura te wachten op Dee Snider, de frontman van Twisted Sister. Zaterdag spelen de Cavalera-broeders (en Sepultura-oprichter) het legendarische album Roots in zijn geheel. De andere twee originele leden Andrew Kisser en Paulo Jr. weten met brulboei Derrick Green en drumwonder Elroy Cassagrande de tweede Main Stage aardig te beroeren. De reusachtige frontman met een grijns van hier tot ginder drumt even mee en maakt de heftige pit vooraan nog groter. Wat wil je ook met achtereenvolgens Ratamahatta en Roots. Hé, daar breekt de zon weer door de wolken. Fraai. Probeer dat maar eens te overtreffen Igorr en Max!

Intro Bad to the Bone zet de toon voor Dee Snider, frontman van Twisted Sister, vorig jaar nog afsluiter van Graspop. “I said goodbye last year but when WASP cancelled, well they asked me to come back.” Lekker lang lullen kan Dee nog altijd. Wát een showman met nog immer die lange blonde krullen. Belangrijkste is dat hij deze keer niet gaat zeggen wanneer er een nieuw nummer komt. “You guys will walk the fuck away!” De sfeer zit er gelijk goed in, devilhorns de lucht in en we zijn pas tien minuten ver. Natuurlijk komen er heel wat vingervlugge gitaarsolo’s voorbij en rent Dee al snel rond in z’n tanktop. Pumpend op 62-jarige leeftijd! “This is a song I always wanted to play but it’s with synthesizers and Twisted Sister never uses keyboards.” Blijkt het gewoon om Head Like a Hole van Nine Inch Nails te gaan…

“Dee is not political but I wanna talk about all the things threatening our way of life.” Bam, tijd voor We’re Not Gonna Take It. Eerst unplugged met piano, de zanger en heel de Graspop wei. Vervolgens de originele versie. Ambiance! Na het einde van de song is het publiek nog niet uitgezongen. Ze pikken het niet. Goe vur in den Otto kondigde dan ook al 20 uur We’re Not Gonna Take It aan. Zo ver gaat het gelukkig niet, maar er is wel een mooie ode aan Chris Cornell in de vorm van Soundgarden’s Outshined. Gelukkig hoeven we ons geen zorgen te maken om Dee’s gezondheid. “I take good care of my self, so don’t you worry!” Wat een entertainer! Hij pakt zonder moeite het hele veld in en voelt toch een bwetje als headliner.

Welke Nederlandse band is er nu grootser Within Temptation of Epica? Feit is dat we heel wat goede gothic-/symfonische zangeressen hebben. Sharon den Adel en Simone Simons, Anneke van Giersbergen natuurlijk maar ook Charlotte Wessels van Delain en Floor Janssen bij Nightwish natuurlijk. Eat that Tarja! De voormalige Nightwish-zangeres speelt hier vlak na Epica, in een mooie combi. Epica staat tegenwoordig wel met grote letters op menig festivalposter. Na Mayan als dagopener gaan we nu verder met de band waarmee het begon, nadat Mark Jansen After Forever verliet. Een noeste intro met drummer Ariën van Weesenbeek, die we dus net al zagen bij Mayan. Mark ook, maar nu speelt hij gitaar.

De start is voorzien van vlammen en groen vuurwerk. De toetsenist probeert de aandacht te trekken met een ronddraaiend keyboard op wieltjes. Later haalt hij ook een draagbaar keyboard tevoorschijn. Niets lijkt te gek als je meedraait met de grote bands. We horen vooral veel recent werk van The Holographic Principle, maar er is ook zat tijd voor oudjes als Cry for the Moon. Veel vlammen, prima opwarmertje voor Rammstein. De mannelijke grunts versus de goddelijke stem van Simone: topcombinatie met de symfonische sound en de twee brute gitaren. Band van internationale klasse!

Heel wat ouwe rotten vandaag op Graspop en niet allemaal weten ze even te overtuigen als in hun hoogtijdagen. Europe is vooral bekend vanwege megahit The Final Countdown, maar de band maakte enkele jaren terug een sterke comeback. Met veel optredens en dat werpt de vruchten af. De Zweden beginnen met nieuwtjes als War of Kings van de gelijknamige plaat. Vervolgens geven ze in een uur een kort overzicht van het oeuvre, dat veel verder reikt dan die ene overbekende plaat. Daarvan vanavond máár twee songs en Rock the Night komt al vroeg.

Tempest met jasje dat zo uit de 80ies kan komen is verder aardig opgedroogd en blijft de mensen entertainen. Zelfs een stukje Du Hast kan er vanaf. “Can you scream?” Scream of Anger is een lekkere oldie van Wings of Tomorrow, maar gitarist John Norum laat helaas wat steekjes vallen. Gelukkig lost hij het op met een andere gitaar. Soleren kan ie wel. “Ready or Not!” Afsluiten doen ze met de klappers Superstitious en The Final Countdown. Het uurtje is voorbij gevlogen en dat is altijd een goed teken.

De eerste keer Rammstein op Graspop gaan we niet snel vergeten. De Teutoonse tanzmetal wordt voorafgegaan door een enorm vuurwerkfestijn. Moest er buitenaards leven, laat staan vliegtuigen, boven Dessel hangen dan zal men zich afvragen wat daar allemaal gaande is. Welnu, een headliner op Belgisch grootste metalfestival. Alle hits passeren de revue en stuk voor stuk voelen ze aan als een mokerslag. Van Keine Lust tot Du Riechst So Gut en van Ich Will tot Engel. Net als Du Hast afkomstig van doorbraakalbum Sehnsucht, alweer twintig jaar oud. In de tussentijd heeft Rammstein zich opgewerkt tot een van de grootste metalbands van deze tijd. Mutter blijft hét bekendste album van de band met Sonne, Mein Herz Brennt en Links 2-3-4 ook verspreid over de setlist vanavond. De uitverkochte Graspopweide gaat helemaal uit zijn dak. Feuer frei!

Vlammenspuwende maskers gedragen door de twee gitaristen en frontman Till brengen de hitte naar de mensen toe. Gigantische rookwolken en confetti schieten voortdurend omhoog. De bandleden blijven onverstörd doorspelen, alleen die zielige toetsenist… die krijgt weer een hoop ellende te verduren. In een ijzeren ketel vastzitten terwijl de zanger van tien meter hoog vlammen over je heen giet. Allemaal part of the show natuurlijk en het werkt zo verdomde goed. Het letterlijk brandende hart, de ‘zelfmoordaanslag’ tijdens Zerstören, het opstijgen als Engel of de ronddraaiende vlammen die het podium in vuur en vlam zetten… Wat een hoogtepunten, wat een impact, wat een headliner! Benieuwd wie dit nog kan toppen op Graspop.

 

.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *