Declan McKenna, 18 jaar en de stem van zijn generatie

‘’Rotown I need your energy, to make it more lively’’

Ja joh, ze zijn er steeds vroeger bij om de talentjes eruit te plukken. Radio Eliza moest zelfs eerst nog de middelbare school afmaken voor ze verder mochten rock en rollen. Declan McKenna is pas 18 maar heeft met ‘Isombard’ nu al een van de oorwurmen van het jaar. Dat blijkt wel op Eurosonic. Gelukkig weet Rotown de jonge Brit nog even te strikken voor hij furore gaat maken. DANSU zorgt voor de fijne support

Klokslag half negen begint het ‘Amsterdamse’ electro trio DANSU met Japanse rifjes en een fijne bass en synth combi. Niet zo vreemd trouwens die Japanse invloeden, de band heeft haar dojo namelijk in Tokyo. Vandaar spelen ze over de hele wereld van Canada tot Zweden. De sound verlangt naar bands als Phoenix, Röyksopp en Zoot Woman. Horen we veel te weinig van, tijd voor DANSU om in dat gat te springen. En dat doen ze, lekker uptempo en heel vrolijk. “Got to break free!” De samenzang van de twee mannen werkt aanstekelijk. De bassist staat centraal en zorgt vooral voor de groove met zijn zwarte zonnebril. Pas maar op Dave 1 van Chromeo. Regelmatig strooiend met baslijnen waar ook Vampire Weekend mee weet te scoren.

Synths zorgen voor extra smaakvolle lagen en geeft nog meer reden om te dansen. Helaas zijn ze een supportband vanavond en bovendien nog vrij onbekend. In eigen land tenminste. “Welcome to the show.” Binnen enkele minuten loopt Rotown dan ook goed vol. De muziek lonkt. Soort van waterpomptangritme volgt. “Don’t you wanna dance with us?” De voorste rijen raken in beweging. Vuisten gaan de lucht in. “Boys and girls are you ready for the weekend?” klinkt het in vocoder stijl. En dat op een dinsdagavond. Maar het weekendgevoel is er. Veel jeugd voor Declan, even geen Netflix en chill maar een concertje bezoeken van een 18-jarige.

Jeroen van der Werven zet zijn gitaar even aan de kant zodat hij volledig kan verdwijnen in de eigen vocalen. Een bak aan funky electro wordt opengetrokken. De rode spots in Rotown helpen mee met de wave. ‘’Dit liedje is speciaal voor de geboren neushoorn in Blijdorp. ‘Dont you give up’ voelt net als het laatste nummer weer erg dansbaar en is een perfect visitekaartje voor de band. Met z’n tweeën achter de synths. Verwijzingen naar walkmans en Michael Jackson nemen ons mee naar de discotheque. Publiek blijft kalmpjes maar geniet wel. Dat hoor je aan het massale applaus.

Gejuich is er ook voor de muziek dat tijdens het ombouwen wordt gedraaid. Zo horen we ‘Gimme Gimme Gimme’ van ABBA en ‘Song 2’, ondertussen alweer 20 jaar oud. Leuk tussendoor die mic check met de Blur gitaren. Vervolgens nog meer onbevangenheid met ‘Jerk It Out’ van Ceasars en Vampire Weekends ‘A-Punk’. Een punk is Declan McKenna nog zeker. Vechtend tegen de gevestigde waarde. Sinds hij in 2015 Glastonbury’s Emerging Talent Competition won is hij eigenlijk al lang geen hype meer maar de voice of his generation.

Onder enthousiast gegil, meer gegil dan bij the Amazons, begint de jonge Declan met nieuwe single ‘The Kids Don’t Wanna Come Home’ Een liedje over de jeugd van tegenwoordig. Ouders, maak je niet zo druk, we komen er wel! Hij heeft trouwens de boyish look van Tiga. In zijn oranje jumpsuit met glitters op het gezicht. Nagellak. Haren in de gel. Zijn band ziet er even jeugdig uit. Gemiddelde leeftijd zal niet boven de 20 uitkomen denk ik. De gitariste blijft het hele concert met een glimlach op het gezicht rondlopen. Er is dan ook voldoende interactie met het publiek. ‘’First time Rotterdam and sold out! This is crazy!’’

‘Bethlehem’ volgt. Heel wat ingetogener, al voel je de baslijnen en het strummen van de gitaar. Niet alles gaat even zuiver maar dat brengt ook een bepaalde charme met zich mee. Ze staan er toch maar even met de druk van de pers boven hun. All eyes on Declan. Vijf man sterk op het podium maar vrouwen aan de macht. De drie vrouwen in de band bedienen de belangrijkste instrumenten: bass, gitaar en drums. ‘’I’m working on an album and this is a new one.’’ Declan heeft al heel wat hits geschreven maar blijft met nieuw werk uitkomen. ‘Mind’ en ‘Make Me Your Queen’ zijn nieuw terwijl ‘Basic’ al wat langer meegaat. Wat het meezingen al iets makkelijker maakt. ‘’I’m your saint, I’m your hypocrite.’’ Lekker nonchalant en robuust. Even een elektronische break en dan een fraai gitaarsolootje erachteraan. Declan blijft in de weer en zoekt zijn band regelmatig op. Hij krijgt het er warm van. ‘’ The jumpsuit was a bad idea, it’s realy hot!’’ Even tijd voor wat rust, een slokje water en dan de akoestische gitaar erbij. ‘’Listen to Your Friends’’ blijkt opgenomen met een vriend in LA als laatste song van de debuutplaat. Iets wat Declan veelvuldig doet. Luisteren naar zijn fans op social media. De taal van de jeugd.

Van een carnaval fair gaan we naar wellfare. Elke song bezit een stevige boodschap. De jeugd zit natuurlijk met vele vragen. Daarom moet je goed naar je vrienden luisteren. ‘’Don’t waste your time!’’ ‘’Why do you have to pretend?’’ Ben gewoon jezelf. Declan lijkt wel te huilen maar dat is de combinatie van glitters en zweet. Bovendien bewegen er veel fronsen over het gezicht van zo’n jong iemand. Wat wil je ook als je over Donald Trump en het huidige, arme Brazilië zingt op jonge leeftijd. ‘’I need your energy to make it more lively.’’ Galmende gitaren helpen een handje. Vooraan gaat het zeker los en klinkt er een kreet van herkenning bij ‘Paracetamol’. Opmerkelijk eigenlijk want de tekst is zeer heftig, over vijftienjarigen die door de huidige samenleving al worden gezien als volwassenen en met een galg en pistool rondlopen. ‘’Is anyone else having fun?’’ Natuurlijk, de muziek is overwegend vrolijk maar de teksten testen de emotionele kant.

Gitaren haken in en een snufje electro doet de rest. ‘Humungous’ brengt de rust terug. Andermaal akoestisch. Op het eind wel een tempo versnellinkje. Declan en zijn gitariste bewegen er op los met hun gitaar en maken een entertainend bruggetje naar ‘Brazil’, de hit waar het allemaal zo’n beetje mee begon. Dat merkwaardig introotje en dan een flinke sneer naar alle mensen van de FIFA die het zo belangrijk vonden om het WK te houden in Rio. ‘’Cause everybody plays the beautiful game while in Brazil. Cause it’s all you’ve ever wanted, and it’s all that you want still.’’    

Na een breakdown intermezzo sluit Declan af met zijn voorlopig grootste hit ‘Isombard’. Sowieso blijft dat pianomelodietje weer meteen door je hoofd spoken. De rest van de muziek bouwt daar heerlijk rond met gejaagde gitaarrifjes en Declans stemgebruik. ‘’Well if you can’t walk, then run!’’  Rotown gaat weer eventjes lekker los hoor maar daarna is het ook meteen afgelopen. Curtains close. Sommigen, zoals een jongen met schilderij, hopen even backstage te mogen. Dat kan natuurlijk niet zomaar. Jeugdige onbevangenheid. Gelukkig neemt Declan, nog steeds in jumpsuit, daarna wel de tijd voor zijn fans. Net als buiten bij aanvang van de show, staat er ook nu ook een rij voor de merchandise tafel. Pas 18 en nu al een rolmodel in Rotterdam en daar zal het niet bij blijven. Zelfs Coachella staat dit jaar al op de planning. Album moet in de lente uitkomen.

foto’s: Wim Barzilay

bron: 3voor12 Rotterdam

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *