Never Mind the Hype’s Album Top 10

1. Fleddy Melculy – Helgië 
2. Metallica – Hardwired… to Self-Destruct
3. Opeth – Sorceress
4. Highly Suspect – the Boy Who Died Wolf
5. Michael Giacchino – Dr. Strange en Rogue One OST
6. Order of the Emperor – Behold 
7. Avenged Sevenfold – the Stage
8. DeWolff – Roux-Ga-Roux
9. Avatar – Feathers + Flesh
10. Megadeth – Dystopia

 

Ook sterk bezig dit jaar: Of Mice & Men (Austin Carlile sterkte!), Biffy Clyro, Korn, Billy Talent, Black Stone Cherry en letlive. Wat bij velen zal opvallen is dat Fleddy Melculy op één staat. Het blijft natuurlijk een persoonlijk lijstje. Na 15 jaar gewoond te hebben in Helgië, voelt de muziek op een of andere manier vertrouwd aan. Vooral dankzij de Vlaamse humor. Bazart idem dito maar geen geschikt NMTH-materiaal. Daarom afwezig in deze lijst.

Wie wel? DeWolff, onze Nederlandse versie van Wolfmother. Daar doe je de heren natuurlijk veel tekort mee, want Roux-Ga-Roux is veel sterker en gevarieerder dan Victorious. Twee plaatsen hoger vinden we de Rotterdamse helden van Order of the Emperor. Wat een dijk van een debuut heeft het vijftal uitgebracht. Dat gold ook voor Highly Suspect. Op Lowlands brachten ze al materiaal van vervolg the Boy Who Died Wolf. Hoewel single My Name is Human regelmatig door de speakers knalt, duurde het even voor de hele plaat zich in mijn hoofd nestelde. Dat is inmiddels gebeurd dus nu is het uitkijken naar het uitverkochte concert in de Melkweg.

Metallica verdient het alleen al dankzij het totaalplaatje van Spit Out the Bone (check die video) om hoog in mijn lijstje te pronken. Ben dan ook een fan sinds ik als tienjarige the Black Album oppikte. Hardwired had misschien op één schijfje gekund maar het is fijn dat James en Co terug zijn met nieuw werk. Megadeth heeft ook zijn ups en downs. Na enkele wijzigingen binnen de band komen Mustaine en David Ellefson wel eventjes met een van de sterkste Megadeth albums in jaren. Ook Avenged Sevenfold moest op zoek naar een nieuwe drummer en vond die in een van de beste uit het vak: Brooks Wackerman (Bad Religion, Suicidal Tendencies, Tenacious D). The Stage is een zeer ambitieuze plaat geworden, Wackerman kan direct van zich laten horen. Luister maar eens naar de acht minuten durende titeltrack inclusief fingertap intro.

Natuurlijk hoort er een portie Scandinavië in de lijst. Zonder hen immers geen metal. Avatar volg ik sinds de doorbraak in 2013 dankzij Black Waltz en Avenged Sevenfold. De circusmetal breekt nu zelfs potten in de VS, past wel bij het land onder Trump. De landgenoten van Opeth kende ik enkel van naam en faam maar Sorceress is het eerste album die ik aandachtig heb beluisterd. Duidelijk waar Ghost de mosterd haalt. Al doen de orgelpartijen me op hun beurt dan weer denken aan de 70’s progrockers van Kansas. Miracles Out of Nowhere. Over progrock gesproken, halverwege de lijst bevindt zich de soundtrack van Dr. Strange. Zorgt een beetje voor de ying en yang binnen mijn playlist. Eén van de films van het jaar, mede dankzij de muziek vol Oosterse mysterie. De end credits remix lijkt een samenvloeiing van DeWolff (Robin Piso verheven boven zijn Hammond) en Queen (ten tijde van Innuendo) vol citars en klavecimbels. Powertrippin’.

bron: Never Mind the Hype

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *