Westerpop 2013: een gesprek met de bands van de toekomst

Na ruim een week ‘on tour’ dankzij Stage Europe Network (SEN) is Westerpop de eindhalte voor zeven bands uit Europa. In samenwerking met de Popunie hebben Kjurr, A.JAM, Moving Houses, Les Dynamic, Vök, Wolf in Loveland en Enchanted Hunters in Ijsland en Nederland met elkaar opgetrokken. Vervolgens leren ze samen de professionele kneepjes van het artiesten bestaan. Fotoshoots, optreden voor een jury en met elkaar musiceren en opnemen zijn enkele onderdelen van een stampvol programma. Westerpop dient uiteindelijk als podium waar de bands hun talenten hebben laten zien aan de bezoekers.

Ondanks de bewolking is er de hele dag geen druppel regen gevallen. Een fris briesje heerst er wel. Iets wat we ook kunnen zeggen van de zeven talentvolle bands die binnen nu en een paar jaar het succes van Of Monsters and Men kunnen evenaren. De Ijslandse band stond in 2010 immers op hetzelfde podium. Voor de meeste bezoekers gaat de aandacht uiteraard naar het hoofdpodium waar gevestigde namen als Handsome Poets en Royal Republic hun kwaliteiten laten zien. Gelukkig krijgt de SEN stage in de loop van de dag meer en meer bekijks. Aan randanimatie is er bovendien geen gebrek. Zo lopen er grote bestuurde beesten rond die zo uit the Dark Crystal lijken te komen. Voor de mannen zijn er enkele paaldanseressen terwijl kinderen zich kunnen laten schminken of reusachtige bellen blazen.

westerpop-2De sfeer is ronduit gezellig, al blijft het voor een band altijd lastig om een festival te openen. De ‘eer’ gaat deze keer naar de Noorse mannen van Les Dynamic. Net als de andere bands mogen ze 25 minuten laten zien wat ze in huis hebben. Het vijftal uit Drammen maakt progressieve metal. Met invloeden van Genesis tot Opeth serveren de jonge jongens mooi opgebouwde songs. Frontman Hakon Roholt wisselt cleane zang af met stevige grunts terwijl de band van rustige symfonieën overgaat naar ruiger gitaarwerk. Noorwegen staat bekend voor zijn Black Metal maar daar heeft les Dynamic weinig mee. De vijf hebben allen een andere achtergrond waardoor de muziek alle kanten op kan. Ze zijn alles behalve gekleed als de typische metalhead. Een van de opmerkingen die, na de optredens in Roodkapje, voortkwam uit het juryrapport, aldus gitarist Milad Almouzegar. Hij is samen met drummer Fredrik W. Kasin de band begonnen. ”Helaas werden we bekritiseerd om onze kleding. Zo vonden ze de schoenen van onze bassist niet kunnen… Uiteindelijk moet het wel om de muziek gaan. Toch?” Tijdens Westerpop hebben ze met sterk samenspel vooral muzikaal een goede indruk achtergelaten. ”Het was een mooie belevenis, het concert ook maar we zijn niet zo te vinden voor festivals. Al kan je de Nederlandse festivals niet vergelijken met die in Noorwegen. Daar moet je 18 zijn en is het nooit gratis. In Nederland lijkt alles te kunnen.” Voor de toekomst zijn er veel nieuwe ideeën al heerst er bij Hakon wel wat onzekerheid. ”Studies en het spelen in andere bands zorgt ervoor dat we ons niet volledig kunnen concentreren maar de tijd zal het uitwijzen.”

westerpop-1Iets wat absoluut niet lijkt te spelen bij A.JAM of te wel Adam Josephine Andreas Music. Het Franse drietal heeft vooral heel veel plezier samen. Met hun combinatie van electro, rap en soul weten ze die vreugde over te brengen naar het publiek. De Franse inslag die we kennen van bands als Daft Punk en Phoenix horen we zeker terug. Lekkere basslijntjes met een elektronisch saus zorgen voor een en al blijheid. Frontvrouw Josephine staat als een jonge Neneh Cherry haar mannetje. Met die schattige Franse tongval brengt ze een funky versie van Blackstreets ‘No Diggity’. Drummer Adam geeft zelf ook even een freestyle. Nochtans werd dit door de jury als not done beschouwd. Voor de band is het onderdeel van de show. Er is dan ook een goede chemie tussen het drietal uit Nice. Volgens AJAM ziet de jury graag een vierde persoon bij de band. Dat zou niet goed zijn voor de balans stelt Josephine. ”We willen wel wat aanpassingen doen. Ik speel graag piano dus een groter keyboard kan onze sound verrijken. Een vierde man niet.” ”We hebben wel veel geleerd de voorbij week, zegt Adam. ”Zaken zoals management, het on tour zijn, backstage dingen regelen…zeer interessant, We willen dan ook graag in het buitenland optreden. Hier in Frankrijk en zeker waar we vandaan komen is het moeilijk om bekend te worden. Dan moet je toch in Parijs zijn. We hebben twee weken in New York gezeten waar we veel inspiratie hebben op gedaan. Dit alles gaan we gebruiken voor onze eerste EP die in oktober moet uitkomen.”

Ondanks dat Vök uit Ijsland pas een half jaar bestaat hebben zij al wel een EP uitgebracht met de titel ‘Tension’. Het duo, bestaande uit Andri Már (saxofoon/electronica) en Márgret Rán (gitaar/zang), won het befaamde Icelandic Music Experiments waardoor ze een enorme boost hebben gekregen. Op het eerste gehoor moet je bij de vocalen van Márgret onmiddellijk denken aan landgenote Björk. Maar hoe meer de muziek zich ontplooid, hoe meer de gelijkenissen met voorbeelden the XX en James Blake zich voordoen. Muziek waar met recht het plakkaat ‘sfeervol’ opgekleefd mag worden. Vok Tension FinalZowel in het Engels als Ijslands komen de teksten voorbij, omgeven door een mooie combinatie van gitaar, saxofoon en electronica. ”Met mijn saxofoon kan ik muzikaal een hoop bijdragen. Daarom was het afgelopen week heel interessant om met de leden van andere bands samen te werken. Ons motto luidt Less is More maar net voor deze tour begon hebben we een gitarist erbij genomen. Hij weet precies hoe wij denken, het geeft Márgret de kans zich meer te focussen op het zingen.”

Polen is, op Mr. Polska na dan uiteraard, voor ons Nederlanders vrijwel onbekend als het gaat om muziek. Enchanted Hunters uit Gdánsk laat ons kennis maken met de folky kant van de Poolse jeugd. Dream folk moet de juiste naam zijn. Ondanks dat het optreden niet helemaal soepel verloopt horen we fijne samenzang en gebruik van diverse instrumenten (viool, gitaar, xylofoon, dwarsfluit) om de toon te zetten. Vanwege de vele instrumentenwissels klinkt het dus niet allemaal even strak maar dat hoeft ook niet. Het gaat volgens Malgorzata Penkalla meer om de totale belevenis. Toch lijkt ze zwaar onder de indruk van het optreden. Vragend naar de voorbije week, brengt een glimlach op haar gezicht. ”Het was geweldig! We konden het erg goed vinden met Wolf in Loveland. Onze muzikale smaak ligt aardig dicht bij elkaar. We denken zelfs aan een gezamenlijke tour. Iedereen was verder vol lof en we hebben veel ideeën opgedaan.”

Na een valse start vanwege de encore van the Hoax op het hoofdpodium mag Wolf in Loveland hun ding doen. Veel publiek uiteraard, leuk ook hoe veel van de andere bands de gehele dag hun collega’s lopen aan te moedigen. Opmerkelijk feit is dat er eigenlijk geen singer-songwriters zijn uitgenodigd voor Westerpop 2013. Ondanks dat Wolf in Loveland uit zeven leden bestaat is de band ontstaan rondom singer-songwriter Jan Minnaard. Vorig jaar won hij in de desbetreffende categorie de Grote Prijs van Zuid-Holland. Ondertussen staat er op het podium een uitgebreide band die de mooie folkliedjes extra kleur geeft. Het is op en naast het podium duidelijk te zien dat Minnaard zich heeft ontpopt als een prima gastheer voor de andere bands. Zo draagt hij de song ‘Tattoos’, van het in maart verschenen titelloze album, op aan alle nieuwe vrienden die de voorbije weken zijn gemaakt.

Hij heeft zelfs de Nederlandse cultuur bijgebracht. Bij het woord ‘kapsalon’ ontstaat er een grote glimlach in het publiek. wolf-in-lovelandUiteraard heeft de gezelligheid ook te maken met de vrolijke liedjes die voorbij komen zoals ‘County Fair’ en ‘Truth Be Told’. Denk niet alleen aan het voor de hand liggende Mumford & Sons maar ook Dylan en Young weerklinken door Minnaard. Terugkijkend op de gehele week is Jan positief. ”Vooral het samenwerken met de andere bands was een mooie belevenis. Met momenten werd het wel erg hectisch waardoor we pas na twee dagen onze instrumenten oppikten. Daar draait het juist om, samen muziek maken. Iets wat we met enkele bands overigens graag willen verder zetten in de toekomst.”

Na de Nederlandse ‘gastheren’ is de tweede band uit Ijsland aan de beurt. Onder de bijzondere naam Kjurr opereren Klemens Hannigan en Einar Hrafn Stefánsson op gitaar en bass terwijl Sólrún Mjöll Kjartansdóttir achter de drumkit zit. Wat gaat zij energiek tekeer! Sowieso is het een bruisende show vol tempowisselingen. Drums, bass en riffs volgen elkaar op originele wijze. In tegenstelling tot de collega’s van Vök klinkt het meer mainstream met britpop invloeden. Dit kan komen doordat de twee jongens elkaar leerden kennen in Brussel waar ze samen op een internationale school zaten. Daar is de band ontstaan. December vorig jaar kwam Sólrún hen versterken met haar drumkwaliteiten. Samen hebben ze de EP ‘Brak’ opgenomen. Enkele nummers brengt Kjurr tijdens Westerpop op overtuigende wijze ten gehore. De stevige muziek doet trouwens niet vermoeden dat Klemens en Einar zijn opgegroeid met Cat Stevens en Simon & Garfunkel. Andere invloeden zijn Bombay Bicycle Club en een speciale soort Ijslandse popmuziek. Net als Vök spelen ze dit jaar op het fameuze Iceland Airwaves.

Als laatste band van een succesvol Westerpop en dito week ‘On Tour’ mag Moving Houses het SEN podium afsluiten. Terwijl de avond valt schuift het publiek van het hoofdpodium naar het tweede podium. De Duitse band lijkt wat verrast maar is vooral dankbaar. Dit laten ze muzikaal merken door veel inzet en overgave. Vooral bassist Stefan Reich lijkt het enorm naar zijn zin te hebben. De vier andere jongens, die elkaar leerden kennen tijdens hun studies in Bremen, blijven niet achter en gaan creatief te werk. Wat begint als indie rock in de stijl van Two Door Cinema Club neigt regelmatig westerpop0richting het experimentele van Radiohead. Wat wil je ook met een band waarvan de leden niet alleen internationaal zijn maar ook multi-instrumentaal. Het ene moment staan er twee man achter de keyboards en zit gitarist Christian Heinze op zijn knieën muziek te maken. Het laatste nummer ‘Follow’ begint als een goede rock song, krijgt plots een zware drum ’n bass break, gaat over in akoestisch gitaarspel en eindigt met een heftig slot inclusief xylofoon. Het diverse publiek lijkt af en toe met stomheid geslagen maar de muziek van het vijftal zit goed in elkaar. ”Geweldig om te kunnen afsluiten”, is de eerste reactie van de jongens na afloop. ”Het ging heel goed” aldus zanger Miran Zrimsek, ”Jammer dat we niet de volle 25 minuten mochten spelen, we hadden nog een song met cello. Hoogtepunt van afgelopen week? Het spelen in een Amerikaanse schoolbus. Er is zelfs een video van gemaakt! Daarnaast vormden we met leden van de andere bands een nieuwe band. Schrijven, spelen en opnemen in drie dagen tijd. Met resultaat! Die ideeën gaan we gebruiken voor onze EP, waar we druk mee in de weer zijn.”

Na het opruimen van de spullen voegen de jongens van Moving Houses zich bij de rest van de bands voor een after party in Rotterdam. Eén grote groep van talentvolle artiesten en begeleiders waar we in de toekomst zeker nog van zullen horen.

foto’s: Sandra Grootenboer

bron: Popuniewesterpop-4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *